Eldur klukkan ellefu

Texti: Valgarđur Guđjónsson

Kviknađi í snemma en ég fékk ađstođ strax.
Réđu viđ eldinn og tjón varđ vart.
Fór heim til Reynis og hvíldist vel
enda öruggt ađ vakt vćri í nótt
ţeir fylgdust međ glóđum og hefđu allt til taks.
Verđir síns traust enda vel vanir menn.
 
Vaknađi seint og fannst eitthvađ vera ađ.
Ansi margt dýrgripa á einum stađ.
Kynslóđa safn, margra alda ţar var.

Sé ţar fréttir.
Sé ţar frétt um allt mitt drasl.

Var loks vakinn af Reyni og vankađist fljótt.
Í ellefu fréttum kvađ viđ annan tón.
Vaktin, svo traust, hafđi skroppiđ í grill.
 
Er ţeir spurđu í ţaula hann sagđi ekki svo svart,
vart hefđi tekiđ ađ vakta ţetta allt,
mest gömul föt og eitthvert helvítis drasl.

Lög