… eða eins og mauraætan við mannkyn mælti
Texti: Valgarður Guðjónsson
Eitt get ég séð en fæ aldrei skilið, hversu oft þú vilt skaða þig
gengur í eigin skrokk og skerð af þér limi eins og vitfirrtur fábjáni.
Og einhvern virðist og einhvern veginn sést
að ekkert mun hjálpa og ekkert gagnast, þessi hvöt varla hvetjandi.
Annað sem mér blasir við og býður, er þessi þörf fyrir púl og streð
að gera sér allt frekar flókið og helst eins erfitt og kostur er.
Og einhvern virðist og einhvern veginn sést
að það eitt myndi hjálpa og kannski gagnast ef einhver hugsun þar fylgdi með.
Ef ein lítil eining samt hegðaði sér
svipað hún sett yrði í treyju með vel
spenntum að lásum og fylgst yrði með
hegðun og lækningu af sálfræðiher.