Tíminn
Texti: Valgarður Guðjónsson
Þó ég tali nokkrum tungum, bæði einn og sér og helst á víxl,
sjálfsagt manna en jafnvel engra, en innihald af fræði fátt.
Hvort þar hljómar málmur, hvort sem er hvell bjalla, ef innihald er tómt.
Hefði aðgang að þekkingu en gæti ekkert metið (klárt).
Sé hljóm, finn óm, tek tón, brýt són, set stól, sem tól.
Sér hljóm, með óm, rek tón, rýf són, hef stól, set tól.
Þó ég tali tungum tveim en báðar samt jafn fáfróðar á víxl
með sínum systkinum heimsku og trúgirni er fáfræðin sýnu verst.
Fáfræðingin skammvinn, öfundsjúk og yfirlætislegt síraup
fellur óðum beint úr gildi en gjarnan endurnýjast strax.
Fáfræðingin dreifir sér að mestu beint með sjálfri sér (um torg),
eldrauðar heilasellur kaupa þvætting sem nýtt net.